تاریخ و علم

در رابطه با موضوعات مختلف تاریخی و علمی جهان از دیرباز تاکنون.

تاریخ و علم

در رابطه با موضوعات مختلف تاریخی و علمی جهان از دیرباز تاکنون.

تاریخ و علم

در این وبلاگ سعی بر آن است که به موضوعات مختلف علمی و تاریخی با تکیه بر منابع و شواهد موثق و معتبر پرداخته شود. بنابراین هدف، آشنایی خوانندگان عزیز با مباحث علمی و تاریخی و نیز امکان تبادل نظرات و اطلاعات علمی طرفین است.

آخرین نظرات

۷ مطلب با موضوع «پرندگان منقرض شده» ثبت شده است

۰۳
آبان

 

تدوین: محسن محرابی

 

کایْروکو (Kairuku)، که در زبان مائوری (Maori زبان بومیان نیوزیلند) به معنی «غوّاصی است که با غذا برمیگردد» (diver who returns with food)، پرنده ای از راستۀ «پنگوین سانان» (Sphenisciformes) و در حقیقت یک پنگوین بزرگ جثۀ منقرض شده ای بود، که در اواخر دورۀ اُلیگوسن (Oligocene) و بین حدوداً 27 تا 24 میلیون سال پیش در نواحی ای که اکنون محدودۀ نیوزیلند امروزی را در برمیگیرد، و در زمانیکه وسعت اقیانوسها نسبت به حال حاضر بیشتر بوده و تعدادی جزایر منفرد هم از دل این اقیانوسها سر برآورده بودند، زندگی میکرده است. دیرینه شناسان بر آن باورند که این جزایر منفرد، محل مناسبی برای تولید مثل پنگوینهای ماقبل تاریخ بوده اند، و با وجود دریایی که محل زندگیشان را احاطه کرده بود، منابع غذایی به وفور در دسترسشان قرار داشته است.

        «کایروکو» بلندترین قامت را در میان پنگوینهای شناخته شده داشت. قد این پرندۀ شناگر در زمانی که می ایستاده، حدود 130 تا 150 سانتیمتر و وزنش هم بالغ بر 60 کیلوگرم بوده است. چنین برآورد شده که وزنش حتّی 50 درصد از وزن «پنگوینهای امپراتور» (Emperor penguin) که امروزه بر این کرۀ خاکی زیست میکنند، سنگینتر بوده است (قد پنگوین امپراتور بالغ بر 110 تا 130 سانتیمتر است)؛ به طوریکه بلندترین استخوان بازو که در بین تمام پنگوینهای منقرض شده کشف شده، متعلّق به همین گونه است. بنابراین، کایروکو از بزرگترین، بلندترین و سنگینترین پنگوینهای شناخته شدۀ ماقبل تاریخ بود. 

 

مقایسۀ تخمینی اندازۀ قامت «کایروکو» (Kairuku) با «پنگوین امپراتور» و «انسان بالغ». طرح از نگارنده.

 

  • محسن محرابی
۳۰
شهریور

 

ترجمه و نگارش: محسن محرابی

 

«دودو» (Dodo) نام پرندۀ فاقد تواناییِ پرواز و منقرض شده ای بود که زمانی در جنگلهای انبوه جزیرۀ «موریس» (Mauritius)[1]، در شرق «ماداگاسکار» واقع در اقیانوس هند زندگی میکرد. این حیوان به نامهای علمی دیگرِ «رافوس کیوکالاتوس» (Raphus cucullatus)[2] و «دیدوس اینِپتوس» (Didus ineptus)[3] هم شناخته میشود، که اسم اخیر قدیمیتر است. در طول قرن نوزدهم، چندین گونه به عنوان «دودو» طبقه بندی و در نظر گرفته شده است، که Didus solitarius و Raphus solitarius از آن جمله اند و محققان تا مدتها به عنوان نام دو جنس «دیدوس» (Didus) و «رافوس» (Raphus) برای دودو استفاده میکردند[4].

 

تصویر بازسازی شدۀ یک دودو. اقتباس از اینترنت.

 

طبق بررسیهای انجام شده روی بقایای دودوها، این حیوانات بزرگتر از یک بوقلمون بودند و حدود یک متر قد داشتند و وزنشان هم احتمالاً بین 10 تا شاید 23 کیلوگرم متغیّر بود[5]. سرشان بدون پر، و نوک منقار بزرگشان هم کمی خمیده و قلاب مانند بود. گردنشان طویل (حدود 23 سانتیمتر) و بالهایشان نیز کوچک بودند، به همین خاطر فاقد قدرت پرواز بودند. رنگ اغلب پرهای بدن دودوها آبی مایل به خاکستری با رگه هایی از سیاه، و پاهایشان هم فربه و به رنگ زرد بود[6]. ظاهر حقیقی اشان بر اساس آنچه که در نقاشیها و گزارشهای نوشته شده از قرن هفدهم و مقایسۀ آنها با بقایای موجود در موزها به دست آمده است[7]. این جانوران از دانه ها و میوه های جنگلی تغذیه و بر روی زمین هم آشیانه سازی میکردند[8]. به نظر میرسد منقار قوی و قلاب شکل حیوان برای تغذیه از دانه ها و میوه های گیاهان تکامل و سازگاری یافته بود[9].

 

  • محسن محرابی
۱۲
فروردين

 نویسنده: محسن محرابی

 

طبقه بندی علمی:

گاستورنیسها گروهی از پرندگان بزرگ و منقرض شده از راستۀ غازسانان یا مرغابیها (Anseriformes) و خانوادۀ گاستورنیتید یا گاستون‌مرغان (Gastornithidae, Gastornithid) بودند[1]. آنچه بسیاری از دانشمندان مربوطه را شگفت زده کرد، مسئلۀ طبقه بندی جانوری این دسته از پرندگان است که آنها را در یک گروه بزرگتر موسوم به غازسانان قرار داده اند که شامل پرندگان دارای قدرت پرواز امروزی چون: اردکها، قوها و غازها میشوند[2]. جدا از توانایی پرواز غازسانان امروزی، ویژگی توانایی شنا کردن و پاهای پره دار و شکل آناتومی و منقار آنها نیز از خصوصیّات بارز و متمایزیست که همچنان باعث حیرت برخی از محققان در ارتباط دادن پرندگانِ گاستورنیس با گروه غازسانان و اردکیان شده است. خانوادۀ گاستورنیتید دارای گونه های مختلفیست که برخی از آنها عبارتند از:

G. parisiensis; G. Edwardsii; G. Klaasseni; G. russeli; G. sarasini{3}; G. xichuanensis{4}; G. geiselensis{5}; G. gigantea (giganteus){6}.

گاسترونیتیدها همچنین از بستگان دور درومونیتیدها (Dromornithids) نیز محسوب میشوند که شامل پرندگان عظیم الجثۀ فاقد قدرت پرواز میباشند که میلیونها سال قبل در استرالیا زندگی میکردند[7]. سابقاً گاسترونیتیدها را به خاطر شباهتشان به دیاتریما (Diatryma)، به این دسته از پرندگان متعلق و طبقه بندی مینمودند[8]. در اواخر قرن نوزدهم، نمونه های اولیۀ سنگواره های دیاتریما و گاستورنیس، به خاطر شباهتهای بسیار اسکلتی اشان با هم، ابتدا در یک رده و هم ردیف با هم گنجانده و طبقه بندی میشدند؛ لیکن پس از کشف نمونه های بعدی گاستورنیس و دیاتریما، فسیل این پرندگان در جنسهای متمایز و جداگانه ای قرار گرفته شدند[9]. با اینحال، این امر تا اوایل قرن بیستم هم تحقق نیافته بود، چرا که یافته های فسیلی متعددی که از گاستورنیس در مناطقی از ایالات متحده طی سالهای 1911 تا 1917 میلادی به دست آمده بود، همچنان به عنوان گونه های مختلف دیاتریما طبقه بندی میشدند[10]؛ اما در آن اثنا، با پیدا شدن جمجمه ای تقریباً کامل و اسکلتهای متعددی از دیاتریما، نه تنها در ایالات متحده، بلکه در قارۀ اروپا، پرسش در رابطه با اعتبار دیاتریما و طبقه بندی گاستورنیس در این گروه از آن جانوران آغاز شد و نظریه ها و طبقه بندیهای قبلی را به چالش کشیده و آن را زیر سؤال برد[11].

 

آناتومی بدنی و اسکلت بندی گاستورنیس.

 

  • محسن محرابی
۱۱
اسفند


موآ [1] به 9 یا ۱۱ گونه از پرندگانی عالی گفته میشد که توان پرواز نداشتند و بومی نیوزیلند بودند. دو تا از غول پیکرترین گونه های آنها که حتی عقیده بر آن است که بلندترین گونۀ پرندگان شناخته شده ای هستند که تاکنون بر روی زمین زیسته اند، دینورنیس  روبوستوس (Dinornis robustus) و دینورنیس نُوائِزِلاندیه (Dinornis novaezelandiae) نام داشتند که بلندی روبوستوس از 2 تا 3/6 متر می‌رسید و قامت دینورنیس نوائزلاندیه معروف به غول جزیرۀ جنوبی هم، در وضعیّت ایستاده، تا قسمت شانه ها به 2 متر و تا بالای گردن یا سر، به 3 متر میرسیده است. وزن آنها نیز در گونه های مختلف متنوّع بود و بزرگترین آنها وزنی نزدیک به ۲۳۰ کیلوگرم داشته است. به نظر میرسد در هر دو گونۀ روبوستوس و نوائزلاندیه، و به طور کلی در تمام موآها، جنس ماده نسبتاً بزرگتر، بلندتر و سنگینتر از نرهای بالغ بوده و این اختلاف، بزرگترین اختلاف اندازه بین نر و ماده در میان پرندگان محسوب میشده است.

 

مقایسۀ اندازۀ قامت جنس مادۀ موا با جنس نر و همچنین با انسان. این تصویر به خوبی نشان میدهد که جنس مادۀ یک موآی بالغ، بسیار بزرگتر و سنگینتر از جنس نر میبوده و احتمالاً در میان پرندگان این خاصیّت، تنها در بین خانوادۀ موآها وجود داشته است (منبع: (www.prehistoric-wildlife.com/.


موآها از گروه سینه‌پهنان[2] و از راستۀ دینورنیتیفورمها (Dinornithiformes) به شمار میرفتند. در میان دستۀ سینه‌پهنان، خانوادۀ موآها یا به طور کلی راستۀ دینورنیتیفورمها تنها پرندگانی بودند که هیچ ردّپا یا نشانه‌ای از بال در آنها نبود. با اینحال باور بر این است که اجداد اولیۀ آنها دارای بال و قادر به پرواز بودند اما در طول هزاران سال و طی یک روند تدریجی تکامل، بالها و عضلات سینه در نسلهای بعدی تحلیل رفته و محو شده اند.

این پرندگان گیاه‌خوار بودند و بر اساس مطالعه روی جمجمۀ پهن این جانور و ریخت شناسی و بررسی توده های بزرگ سنگهای گیزارد (سنگهای داخل معده یا سنگدان)، این احتمال وجود دارد که موآها از یک رژیم غذایی فیبر از شاخه و برگ، گل، انواع توتها و دانه های درختان، درختچه ها و درختان مو تغذیه میکردند. همچنین بقایای استخوانهایشان نشان میدهد که این جانوران بسیار فراوان و از مهره داران غالب و متنوّع نیوزیلند (یا زلاندنو) بودند و در طیف گسترده ای از زمینهای پست و زیستگاههای دارای پوشش گیاهی همچون جنگل‌ها و بوته زارها و مراتع و حتی تپه های شنی ساحلی جزیرۀ نیوزیلند زندگی میکردند.

موآها دارای سری کوچک و باریک اما با جمجمه ای پهن، گردنی کشیده و طویل، و پاهایی بزرگ و ستبر بوده اند. استخوان بزرگ و ضخیم ران پای موآها بیان از آن دارد که این پرندگان بسیار چالاک و تیز بوده اند. همچنین یک لوب بزرگ بویایی این پرندگان نشان میدهد که آنها از حس بویایی بسیار قوی هم برخوردار بودند. پوشش بدن موآها نیز از پَر کرک مانند بوده و گویا این پرها تا 18 سانتیمتر طول داشته اند.

احتمالاً موآها در دورۀ پلیستوسن ظاهر شدند و از 8/5 میلیون سال پیش تا چند قرن اخیر (احتمالاً تا اواسط قرن نوزدهم میلادی)[3] وجود داشته و سپس به طور کامل منقرض شدند. علت اصلی انقراض موآها، افزایش انسان‌ها و شکار بی رویۀ آنها توسط بومیان نیوزیلند (مائوریها) جهت غذا اعلام شد. همچنین ممکن است که جوجه های موآ توسط سگهای جزایر پلینزی مورد شکار قرار میگرفته و خورده میشدند. البته بعید به نظر میرسد که عقابهای بسیار بزرگ «هاست» (Haast's eagle) عامل انقراض این گونه از پرندگان بوده باشند؛ چرا که خود همین عقابها تا قبل از ورود انسان به آن جزیره در معرض انقراض قرار داشتند. با اینحال، چنین مینمایاند که موآها تا قبل از سیل ورود اروپاییان به آن جزیره به طور کلی از بین رفته و منقرض شده باشند. همچنین اعتقاد بر آن است که پدیده های طبیعی مانند آتشفشان و شاید آتش سوزی حاصل از آن در جنگل یا علفزارها، در کاهش جمعیّت خانوادۀ موآها تأثیر گذاشته باشد. در باتلاق نزدیک "Waikouaiti" در جزیرۀ جنوبی، تعداد زیادی از استخوانهای موا پیدا شده که دانشمندان احتمال میدهند گله های بزرگ موآها توسط آتش سوزی یا توسط انسانها، به سمت مرداب رانده شده و پس از گرفتار شدن در باتلاق، جان سپرده اند.

 

  • محسن محرابی
۲۴
بهمن


در سال ۲۰۱۰ میلادی، اسکلت تقریباً کاملی (حدود 95 درصد) از گونۀ جدیدی از پرندگان تیرۀ «دَهشَتمرغ» یا «وحشت» (Phorusrhacidae) موسوم به "Llallawavis scagliai" از لابه‌لای رسوبات 3/5 میلیون ساله ای در شمال آرژانتین بیرون کشیده شد که تنها فاقد بخش‌های کمی از استخوان‌های بال‌ها، پاشنه و نوکِ دُم کوتاهش بود. این اسکلت که در حقیقت کاملترین بقایایی است که تا کنون از خانوادۀ پرندگان ترور یا وحشت کشف شده، این امکان را به دیرینه‌شناسان داد که بتوانند روی جزئیات بسیار ریز آناتومی آن مطالعه کنند.

 

اسکلت تقریباً کامل و سالم Llallawavis scagliai"که در سال 2010 از رسوبات 3/5 میلیون سالۀ منطقه ای در شمال آرژانتین خارج شد. این اسکلت کاملترین اسکلتی است که تاکنون از خانوادۀ پرندگان ترور پیدا شده است. عکس از: www.sci-news.com

 

طبق تحقیقات به عمل آمده، مشخص شد که پرندۀ "Llallawavis scagliai" قدی برابر 120 سانتیمتر و وزنی حدود ۱۸ کیلوگرم داشته است. همچنین مطالعات اولیۀ انجام شده روی جمجمۀ این حیوان، جزئیات جدیدی از سیستم شنوایی این شکارچی ترسناک را مشخص کرده است. اطلاعات حاصل از سی‌تی‌اسکن نشان داد که این جانور درک بی سابقه ای از قابلیّتهای حسّی دارا بوده و محدودۀ شنوایی اش هم بین ۳۸۰ تا ۴۲۳۰ هرتز بوده است؛ یعنی چیزی برابر با محدودۀ نیمۀ راست کلید پیانو. این محدودۀ شنوایی، بسیار قابل توجه است، چرا که شاید مشخص کند که "Llallawavis" چطور ردّ شکارش را می‌گرفته است.

اما جالب‌ترین بخش اطلاعات، از سی‌تی‌اسکنِ گوش داخلی این پرنده به‌دست آمده و طی آن مشخص شده است که این پرنده می‌توانسته به‌سرعت سرش را بچرخاند که این قابلیّت، احتمالاً در مبارزه و شکار، بسیار به کمکش می‌آمده است. علاوه بر این، نتایج دیگرِ مطالعات دانشمندان بر روی جمجمۀ "Llallawavis scagliai" نشان داد که برخلاف برخی پرندگان، بسیاری از مفاصل بین استخوان‌های این پرنده (مثل استخوان‌های جمجمه و اطراف منقار) به هم جوش خورده و کمتر از دیگر پرندگان انعطاف‌پذیر است؛ موضوعی که احتمالاً به "Llallawavis" در گرفتن و دریدن شکارش کمک می‌کرده است.

 

تصویر بازسازی شدۀ "Llallawavis scagliai". 

 

این پرندۀ ماقبل تاریخ در دورۀ پلیوسن و فاصلۀ زمانی بین 3/5 تا 2/5 میلیون سال قبل، جایی که در حال حاضر شمال آرژانتین فعلی است، زندگی می‌کرد و تا قبل از انقراضش برترین شکارچی‌ دوران خود در آمریکای جنوبی محسوب میگشت. شهرت این جانور هم به خاطر منقار بلند و قلاب‌مانندش است که برای دریدن گوشت به کار می‌رفت. به احتمال زیاد این پرنده در فضای باز شبیه علفزارها یا جنگل‌های کم‌پشت و خلوت با رودخانه‌های کوچک می‌زیسته است.

"Llallawavis scagliai" در سال 2015 شناسایی و نامگذاری شد. اصطلاح "Llallawavis" در زبان کچوا ("Quechua"؛ زبان بومی مردم «کچوا» واقع در رشته کوههای آند و ارتفاعات جنوب امریکا) به معنی «پرندۀ باشکوه و با سعادت» (Magnificent Bird) است.

 

نمودار فرضی سِیر تکامل و انشعاب خانوادۀ فروسراسیده یا دهشتمرغ.

 

منابع:

- دوهفته نامۀ دانستنیها، تهران: روزنامۀ همشهری، مجلۀ دانستنیها، 5 اردیبهشت 1394، شماره 127، ص20

- Federico J. Degrange et al. (2015). "A new Mesembriornithinae (Aves, Phorusrhacidae) provides new insights into the phylogeny and sensory capabilities of terror birds". Journal of Vertebrate Paleontology, vol. 35, no. 2; doi: 10.1080/02724634.2014.912656

- en.wikipedia.org/wiki/Llallawavis#cite_note-3

- phenomena.nationalgeographic.com/2015/04/13/the-call-of-the-terror-bird/

- www.sciencemag.org/news/2015/04/new-species-terror-bird-discovered

- www.sci-news.com/paleontology/science-llallawavis-scagliai-terror-bird-argentina-02684.html 


  • محسن محرابی
۰۳
بهمن

تدوین: محسن محرابی

 

دَهشَتمُرغان (Phorusrhacidae)، یک گروه از پرندگان گوشتخوار زمینی منقرض شده می باشند که بطور عمده از دوران سنوزوئیک[1] به بعد، در نیمکرۀ جنوب قارۀ آمریکا (آمریکای جنوبی) شناخته شده بودند. به بیانی ساده تر، آمریکای جنوبی، مرکز و منشاء بزرگ پرندگان گوشتخوار فُروسراسیدها بود. بنابراین، شمال قارۀ آمریکا (آمریکای شمالی) به عنوان زیستگاه احتمالی آنها در دوره­های ائوسن (Eocene)[2] و اُلیگوسن (Oligocene)[3] ضعیف شناخته شد. البته فرضیّات متعددی در رابطه با مکان زیستی پرندگان فُروسراسیده ارائه شده است. نتیجه گیریهای مختلف منجر به ارائۀ فرضیه های مربوط به محیط زیست جغرافیایی این پرندگان شد که در آن رابطۀ گروه خواهری بین فُروسراسیده ها و کاریامیده ها (Cariamidae) به بحث گذاشته شد. این فرضیه بیان میکند که احتمالاً منشأ کاریامیده ها در آمریکای شمالی بوده اما در قارۀ آمریکای جنوبی تکامل یافته اند؛ در حالیکه فُروسراسیده ها در نیمکرۀ شمالی قارۀ آمریکا همچنان باقی مانده و پراکنده شده­اند. در فرضیه­ای دیگر، باور بر این است که فُروسراسیدها بطور عمده در اوایل دوران سنوزوئیک در آمریکای جنوبی ظهور پیدا کرده اند، اما از عصر پلیستوسن (Pleistocene)[4]، در نیمکرۀ شمالی قارۀ آمریکا، و در دورۀ ائوسن، در آفریقا پراکنده شدند.

در مجموع، خانوادۀ فروسراسیده جنسهای معروف: بِرونتورنیس (Brontornis)، تایتانیس (Titanis)، فُروسِراکوس (Phorusrhacos)، مِزمبریورنیس (Mesembriornis)، لیورنیس (Liornis)، کالورنیس (Callornis)، یوکالورنیس (Eucallornis)، لالاواویس (Llallawavis scagliai)، و ... را در بر میگیرد. این خانواده به پرندگان وحشت یا مخوف (The Terror Birds) هم شناخته میشوند. این پرندگان متنوّع از یک تا بیش از دو متر ارتفاع و از 70 تا بیش از 150 کیلوگرم وزن داشته اند. آنها شکارچیان غالب در طول دوران سنوزوئیک و قطعاً یکی از گروه های قابل توجه شکارچی در آن زمان بودند.

 

 

پینوشت:

1- دوران سنوزوئیک یا نوزیستی (Cenozoic)، یکی از دوران‌های زمین شناسی است. این دوران، تاریخ زمین را از پایان دورۀ کرتاسه (66/5 میلیون سال قبل) تا زمان حاضر در بر می‌گیرد.

2- فاصلۀ زمانی ۵۶ تا حدود 34 میلیون سال پیش.

3- ۳۴ تا ۲۳ میلیون سال قبل.

4- محدودۀ زمانی ۱/۸ میلیون تا ۱۰ هزار سال پیش.

 

منابع:

- Federico J. Degrange et al. (2015). "A new Mesembriornithinae (Aves, Phorusrhacidae) provides new insights into the phylogeny and sensory capabilities of terror birds". Journal of Vertebrate Paleontology, vol. 35, no. 2; doi: 10.1080/02724634.2014.912656

- Mayr, Gerald; Noriega, Jorge I. (2013). "A well-preserved partial skeleton of the poorly known early Miocene seriema Noriegavis santacrucensis (Aves, Cariamidae(". Poland: Warszawa: Acta Palaeontologica Polonica (Instytut Paleobiologii PAN(. ul. Twarda 51/55, pp.2 & 10-11, pdf.

- www.sci-news.com/paleontology/science-llallawavis-scagliai-terror-bird-argentina-02684.html

 

  • محسن محرابی
۰۲
بهمن

تدوین: محسن محرابی



تایتان (Titan) اصطلاحی یونانی است به معنی «غول پیکر» و نام خدای باستانی یونان، که اشاره به اندازۀ پرندۀ قبل از المپیک دوازدهم دارد. تایتانیس پرندۀ غول پیکر منقرض شده از راستۀ گروئیفورمها یا دُرناسانان (Gruiformes) و از خانوادۀ فوروسراسیدها یا دهشَت مرغان (Phorusrhacidae) بود. این خانواده به پرندگان وحشت (Terror bird) نیز معروف و شناخته میشوند. گونۀ معروف آن نیز تایتانیس والری (T. walleri) نام داشت. این نام به احترام کلکسیونر بنیامین والر (Benjamin I. Waller)، به این جانور داده شده است.


تصویر گرافیکی و فرضی از یک تایتانیس والری. 


تایتانیس یا در اصطلاحی دیگر تایتانورنیس (Titanornis) در طول دورۀ گلاسین (Gelasian) از دورۀ زمین شناسی پلیوسن (Pliocene) تا اوایل دورۀ پلیستوسن (Early Pleistocene) و فاصلۀ زمانی بین 4/9 تا حدود 1/8 میلیون سال قبل در آمریکای شمالی میزیسته است. فسیلهای این حیوان در مناطقی از فلوریدا کشف شده اند و مطالعه و بررسی روی این بقایا نشان داد که در حدود 3 میلیون سال پیش فراوان بوده اند. به نظر میرسد تایتانیس تنها عضو شناخته شده از گروه پرندگان وحشت باشد که توانسته به نواحی مختلف قارۀ آمریکا مهاجرت کند.

این حیوان قدی حدود 2/30 متر (و شاید تا 2/5 متر) و وزنی حدود 150 کیلوگرم داشته و دارای سری بزرگ و منقاری عظیم، قلاب مانند، قدرتمند و محکم شبیه به تبر بوده که مشخصۀ اصلی پرندگان وحشت و نشان دهندۀ گوشتخوار بودن اوست. احتمالاً گونه ای از اسبهای ماقبل تاریخ موسوم به هیپاریون (Hipparion) اصلیترین شکار یا طعمۀ این پرندۀ غول آسا بوده باشد. همچنین تایتانیس دارای پاهای ستبر و نیرومندی هم بوده است و برآورد شده که با آن پاهای قدرتمند می توانست با سرعت 65 کیلومتر در ساعت بدود. بالهایش هم غیرعادی و کوچک بوده و توانایی پرواز را نداشته است. همچنین دارای پنجه هایی خمیده (پنجه های دو انگشتی و کوچک اما تیز) در نوک بالهای خود بود.

فسیل انواع کوچکتری از وابستگان به این خانواده در آمریکای جنوبی یافت شده اند. چنین به نظر می آید که پرندۀ دهشتمرغ Devincenzia که در آمریکای جنوبی میزیست، از نزدیکترین خویشاوندان تایتانیس بوده باشد.


به نظر میرسد هیپاریونها از اجداد اسبهای امروزی، اصلیترین و عمده ترین منبع غذایی تایتانیسها بوده باشند.


اسکلت بازسازی شده از پرندۀ تایتانیس، موزۀ تاریخ طبیعی فلوریدا. منبع: دانشنامۀ آزاد ویکی پدیا.


مقایسۀ قامت تایتانیس با انسان. منبع: prehistoric-wildlife. 


مقایسۀ اندازۀ اسکلت سر یا جمجمۀ پرندۀ وحشت با جمجمۀ انسان و عقاب طلایی آمریکایی. عکس از: دانشگاه اوهایو. منبع: نشنال جئوگرافی.


منابع:

مالام، جان و جان وودوارد (1389)، اطلس دایناسورها، ترجمۀ فؤاد والی، تهران: پیام آزادی، ص88.

- Marsh, O.C.; (1875). "On the Odontornithes, or birds with teeth Odontornithes, or birds with teeth". American Journal of Science. 10: 403-408. JSTOR 2448315.

- Alvarenga, H.M.F.; Höfling, E. (2003). "Systematic revision of the Phorusrhacidae (Aves: Ralliformes) Phorusrhacidae (Aves: Ralliformes)". Papéis Avulsos de Zoologia. 43 (4): 55–91.

- Brodkorb, P. (1963). "A giant flightless bird from the Pleistocene of Florida". Auk. 80 (2): 111–115, (pdf).

- raazebaghaa.ir/thread1158.html

- www.flmnh.ufl.edu/florida-vertebrate-fossils/species/titanis-walleri

- en.wikipedia.org/wiki/Titanis#cite_note-brodkorb1963-11

- www.prehistoric-wildlife.com/species/t/titanis.html

-news.nationalgeographic.com/news/2010/08/100819-terror-birds-muhammad-ali-ax-hatchet-fought-science-dinosaurs-skulls/

- www.prehistoric-wildlife.com


  • محسن محرابی